കള്ള കർക്കിടകം

പുറമേ പെയ്തു
തോർന്നുവെങ്കിലും,
ഇനിയും തോരാത്ത
ഓർമ്മ പെയ്ത്തിൽ
മൂടി പുതച്ചിരിക്കുന്നു മനം.
ഇറയത്തിൽ ഇറ്റിറ്റുവീഴും
മഴതുള്ളിയോരോന്നു -
മോർമ്മകൾക്കൊപ്പം
പുറകിലേക്കോടിയാ
ചോർച്ചവെള്ള പാത്രത്തിൻ
സംഗീതമാകവേ ,
തന്നെയുറ്റു നോക്കും
നാലു കണ്കളിൻ വിശപ്പിനെ-
വെറും വെള്ളപ്പാത്രത്തിൽ
ഇളക്കിയാറ്റുന്നമ്മ .
ഇടവഴിയിൽ തെളിയുന്ന
നിഴലനക്കത്തിലേക്ക്
പടിക്കെട്ടിലേക്കുരച്ചു കേറുന്ന
ഒരു കാലൊച്ചയിലേക്ക്
തളർന്ന കണ്ണുകൾക്കിപ്പുറം
തെളിയുന്നൊരു
കുതിർന്ന സഞ്ചിയിലേക്ക്
ഒരു പ്രതീക്ഷ .

എന്റെ-നിന്റെ

എന്റെ ആകാശം - നല്ല നീല 
എന്നാലും നിന്റെതിന്റെയത്രയില്ല. 
മുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോ കാണുന്ന 
മേല്ക്കൂരയിലെ  ഓടുകളുടെ ഇടക്കുള്ള ' 
കണ്ണാടി ചില്ലിന്റെ വ്യാസം മാത്രം 

എന്റെ  മേഘങ്ങൾ - വെള്ള പഞ്ഞികെട്ട്
എന്നാലും നീ കാണാറുള്ള പോലെ അല്ല കേട്ടോ
നല്ല കാറ്റിലങ്ങനെ ഒഴുകി പോകുമ്പോൾ
ഒരുമാത്ര എന്റെ കണ്ണിൽ തങ്ങി
നിൽക്കാറുള്ളത് മാത്രം


എന്റെ മഴ - നല്ല കുളിര്
എന്നാലും നീ കൊള്ളാറുള്ളത്രെമില്ല 
ഈ ജനാല വിരിയെ തള്ളി
ഉള്ളിലേക്ക് വന്നെന്നിലേക്ക്‌
ചാറി പോകുന്നത്  മാത്രം


എന്റെ വസന്തം - നല്ല മഞ്ഞ
എന്നാലും നീ കാണുന്നതല്ല 
 മരഅഴികൾക്കപ്പുറത്ത്‌
പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന
മഞ്ഞ മന്ദാരം മാത്രം.


പിന്നെ ..........
എന്റെ കൂട്ടുകാർ -എന്റെ സ്വപ്നം
എന്റെ സ്വപ്നം - എന്റെ കൂട്ടുകാർ
ഈ കിടക്കയിൽ നിന്നെന്നെ
കൈപിടിച്ചുയർത്താൻ
മൈതാനത്തെ കളിപന്തിന്റെ
ആരവങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കാൻ
ചലനമറ്റയീ കാലുകളിലെ
ഞരമ്പുകളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ
ഇല്ല നിനക്കെന്നപോലെ
ഇത് സ്വപ്നം  എന്റെ
എന്റെ മാത്രം സ്വപ്നം  

എന്റെ പെണ്‍പൂക്കൾ .

ഇല്ലാ ഇനിയെനിക്കൊന്നുമേ
പറയുവാനെഴുതുവാൻ. 
എൻ  തൂലിക തുമ്പിൽ നിന്നും
പൊഴിയുന്നു പൂക്കൾ,
ചുവന്ന പെണ്‍പൂക്കൾ.
ഏറ്റിയ തൂക്കിൽ നിന്നും
ഉയിർക്കുന്ന പൂക്കൾ.
അടിക്കുന്നു ചുഴറ്റി -
യൊരു കൊടുംകാറ്റു പോലെ.
ഒളിക്കുവാൻ ഇല്ല നിനക്കില്ലിനി
നേരം .
നിന്നെ ചുംബിച്ചു ചുംബിച്ചു
നിണമൂറ്റി ത്തീർക്കാൻ.
ഉയിർക്കുന്നു ചാവേറുകളീ 
ശവക്കുഴികളിൽ  നിന്നും.
അവസാന പിടച്ചിലിലും
ആനന്ദം കണ്ട - നിൻ കണ്ണുകൾ
തുളച്ചഗ്നിയിലെരിക്കാൻ,
നിന്റെ ചുടലയിൽ നിന്നു
ചടുലതാളമുതിർക്കാൻ,
വരുന്നുണ്ടുയിർത്ത്
എന്റെ പെണ്‍പൂക്കൾ .

നിന്നിലേകെത്തുമ്പോൾ

എന്റെ ഓർമ്മകൾ

നിന്നിലേകെത്തുമ്പോൾ

എവിടെയോ ഒരു മഴ

ചാറി തുടങ്ങുന്നുണ്ടാവം

ഒരു വെയിൽ അതിന്റെ

അവസാന കിരണവും

ചുവപ്പിചിട്ടുണ്ടാവാം

പേരറിയാത്ത ഏതോ

പക്ഷികൾ അവയുടെ പാട്ട്

നിർത്തി കൊക്കുരുമ്മി

ചിറകൊതുക്കുന്നുണ്ടാകാം

 ഒരു കൈതപ്പൂ അതിന്റെ

മണം അതിരുകളില്ലാതെ

പരത്തുന്നുണ്ടാകും

തുടക്കവും ഒടുക്കവും

അറിയാത്ത ഒരു ചെറു കാറ്റു

നിന്നെ തഴുകി മാറുന്നുണ്ടാവം  

 എന്തിനെന്നറിയാതെ

തുടുക്കുന്ന നിൻ കവിളുകളിൽ

സ്വപ്‌നങ്ങൾ കണ്ണാടി നോക്കുന്നുണ്ടാകാം  

നിന്നോർമകളിൽ

ഈ അടഞ്ഞ മുറിയിലും

ഇടനാഴിയിലും

ഇരുട്ടും ഏകാന്തതയും

ഇണചെരുമ്പോൾ

ഇവിടെയീ ചാരുകസാലകൈയിലെൻ 

കാലുയർത്തി വെച്ച്

നെഞ്ചിൽ മയങ്ങുമീ 

പുസ്തക കുഞ്ഞിനെ താരാട്ടാൻ 

എനിക്കായ് ഈ

ഇരുളിൽ സൈഗാൾ

വീണ്ടും  വീണ്ടും ഇഴഞ്ഞു പാടും

ഞാനോ നിന്നോർമകളിൽ

പുളകിതനാകും .

ഒതുക്കുകല്ലുകളിൽ 

ഉലഞ്ഞിറങ്ങുന്നയാ 

പട്ടുപാവാട ഞൊറികളും 

താമരപ്പൂ പാദങ്ങൾ 

ചുംബിച്ചു കിടക്കുന്ന 

നിന്  പാദസരങ്ങളും 

നേരിയ കൈവിരലുകൾ കൊണ്ടെന്റെ 

നെറ്റിയിലെ ആ മൃദുചന്ദന 

സ്പർശവും
പിന്നോട്ടെറിഞ്ഞിട്ടായ 
മെടഞ്ഞിട്ട മുടിയിലെ
മഴ ച്ചാറലും .

എന്നോർമകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും

അലയുയർത്തും

വിതുമ്പൽ

ഉള്ളിലിരുന്നു വിതുമ്പി
കരയുന്നുണ്ടൊരു കുഞ്ഞു മനസ്സ്
എടുത്തു ഒക്കത്തിരുത്തി
ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ
നോക്കിയിട്ടും നടക്കാതെ
പൂവും ഒപ്പം പൂമ്പാറ്റയും
തലയാട്ടി നോക്കി
മേഘങ്ങൾ ഒക്കെയും
ആനകളിച്ചു കാട്ടി
ഞാനോ നീയോന്നു
കണ്ണാരോം പൊത്തി കാട്ടി
എന്നിട്ടും വിമ്മുന്നു
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് .

ഭയത്തിന്റെ ഇരുണ്ട തുരങ്കങ്ങൾ - in voice

എന്റെ കവിത സുരേഷ് ഉത്രാടത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ..

http://youtu.be/UgNfWXYKZ64


കേൾക്കുക ..അഭിപ്രായം അറിയിക്കുക ..നന്ദി 

കണ്ണൊന്നു തെറ്റിയാൽ
കവിളത്തുരുമ്മുന്ന
പയ്യാരം ചൊല്ലി
എൻ കൂടെ നടക്കുന്ന
കുറുനിര തഴുകി എൻ
കാതിൽ കുറുങ്ങുന്ന
മുടിയിഴ ഇളക്കിയെന്മുഖം –
മറക്കാൻ ശ്രെമിക്കുന്ന
ഇളം കാറ്റിവൾക്കെന്നോ-
ടെന്തിനീ കുറുമ്പ് .

പൊഴിയുന്ന മഴതുള്ളിയെല്ലാം എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കാണ്
എനിക്ക് ചേർത്ത് പിടിക്കാനായ് മാത്രം ..അതോ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കാനോ?
. ആരോ പറഞ്ഞു മഴയുടെ കാമുകി എന്ന് . അതെ
മഴയുടെ പല ഭാവങ്ങളിലും ഞാൻ എന്നെ കാണുന്നു .
ചിലപ്പോൾ ഒരു കാമുകനായ് , ചിലപ്പോൾ സുഹൃത്തായ് ,
മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഒരു അമ്മ തലോടലായ് എന്റെ കൂടെ എന്നും ഈ മഴ .

മോഹിനിയാട്ടം

ലാസ്യം മനോഹരം
മോഹിനിയാട്ടം
അർത്ഥപൂർണ്ണം
ജീവിതം അരങ്ങത്ത്
തേടുന്നു മോക്ഷം ഈ
നൂപുര ധ്വനികളിൽ

മറവിയുടെ കരിമ്പടം

നിന്നെ - നിന്നെ ഞാൻ
മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു.
ഇന്നെന്റെ സ്മരണകളെ
മറവിയുടെ കറുത്ത
കരിമ്പടങ്ങൾ പുതച്ചിരിക്കുന്നു 

അഗ്നിയെ വലം വെച്ച് ,
അമ്മിയെ  മെതിച്ചു,
നിന്റെ കാൽ വിരലിൽ
ഞാൻ ചേർത്ത മെട്ടി മണികളെയും
ഞാനിന്നു മറന്നിരിക്കുന്നു.
പരിഭ്രമിച്ചു ചേർന്ന് നിന്ന
നിന്നെയും  നാണത്താൽ
കൂമ്പിയ മിഴികളെയും
ഇന്ന് മറന്നിരിക്കുന്നു .
എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളിൽ നീ മറന്ന
നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെയും
ഞാനിന്നു മറന്നിരിക്കുന്നു.
തലച്ചോറിലെ കോശങ്ങളെ
കാർന്നു തിന്നുന്നയീ മറവിയിൽ
ഞാൻ എന്നെയും മറന്നിരിക്കുന്നു.
(നിന്നെ മറന്നു വെന്നാൽ പിന്നെ
ഞാൻ എന്നെ മറന്നു വെന്നല്ലേ .)
രോഗാതുരതയിൽ അസ്വസ്തമാകും
മനസ്സിനെ ഓർമകളുടെ -
കൈയടക്കത്തിലേക്ക്
ചേർക്കുവാനുള്ള സമവാക്യങ്ങളിൽ
ഞാൻ എല്ലാം മറന്നു പോകുന്നിന്നു.
കുമ്പിളിൽ കോരുന്ന കഞ്ഞിയിൽ
നിന്റെ കണ്ണ്നീരുപ്പാണെന്നതും
മറന്നു പോകുന്നു .
അടക്കി പിടിച്ചിട്ടും
കൈവിട്ടുപോകുന്ന അക്ഷരങ്ങളെ ,
തൊണ്ടകുഴിയൊളമെത്തി  തിരിച്ചു
പോകുന്ന വാക്കുകളെ ,
വഴിതെളിച്ചു എന്നിലേക്കെത്തിക്കുന്ന,
വിറച്ചു തുളുമ്പുന്ന എൻ  വിരലുകളെ
ചേർത്ത് പിടിക്കുന്ന ,
ഊന്നു വടിയെപോൽ  എനിക്ക്
 താങ്ങാവുന്ന ,
തണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന
ദുർബലമായ ആ കൈകൾ
നിന്റെതാണെന്നു  മിന്നിമറയുന്ന
ഓർമകളെയും
ഞാനിന്നു മറന്നുപോകുന്നു.
ഇന്ന് ,
ഇന്നെന്റെ സ്മരണകളെ 
മറവിയുടെ കറുത്ത കരിമ്പടങ്ങൾ
പുതച്ചിരിക്കുന്നു .

എന്റെ ഹൃദയം ഇതാ ഈ കൈകുമ്പിളിൽ 
സ്വീകരിക്കുകയോ ,തിരസ്കരിക്കുകയോ ..നിന്റെ ഇഷ്ടം ..
പിന്നെയൊരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടത്തിൽ നിരാശയുടെ
 ഒരു കണിക പോലും നിന്നെ പൊള്ളിക്കരുത് 
അത് എന്റെ ബലി കുടീരത്തെ പോലും വിണ്ടുകീറിച്ചേക്കാം

തിരിച്ചുപോക്ക് (ഒരു തിരിച്ചറിവിന്റെ പൊരുത്തപ്പെടൽ )

എന്നിൽ നിന്നും നിന്നിലേക്കോ
നിന്നിൽ നിന്നും എന്നിലേക്കോ
ദൂരക്കൂടുതൽ .
തീർച്ചയായും നിന്നിൽ നിന്നും
എന്നിലേക്ക്‌ തന്നെ
അതു കൊണ്ടല്ലേ എന്നും എന്റെ ചിന്തകൾ
നിന്നെ അന്വേഷിച്ചെത്തുന്നതും ,പിന്നെ
നിരാശരായ് മടങ്ങി
കണ്ണുനീരിൽ നിന്ന് ഉപ്പു പാടങ്ങൾ
ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് കണ്ടുപിടിക്കുന്നതും
കണ്ടോ കണ്ടോ ..നീ ഇപ്പൊ
എന്നോട് തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങും
നിന്റെ ചിന്തകളുടെ വ്യാപ്തിയും
നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും
ഒക്കെ കൈവിടർത്തി കാണിച്ചു കൊണ്ട്
അപ്പോൾ ഞാനോ ?.....ഞാൻ
നിനക്കായ്‌ എഴുതി നിർത്തിയ വരികളേയും
കൂട്ടിവെച്ച മഞ്ചാടി മണികളേയും
നെടുവീർപ്പുകളുടെ ചൂടിൽ
വരണ്ടുപോയ ഈ പനിനീർ പൂവിതളുകളേയും
മേശ വലിപ്പിനുള്ളിലേക്കൊതുക്കി വെക്കും ,
ആരും (നീ ) കാണാതെ .
പിന്നെ, ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന
പെയ്തു തോർന്നു പോയ ഒരു മഴയെ -
കുറിച്ചു പൂർത്തിയാക്കാൻ
അനുവദിക്കാതെ ,നീ -
ഇന്നത്തെ മാറിയ
രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെ കുറിച്ച്
ആശങ്കപ്പെടും.
മച്ചിൽ കുടുങ്ങിയ കുറിഞ്ഞിയുടെ
കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിനു
ചായക്ക് മധുരം കുറഞ്ഞുവെന്നു
നീ മറുപടി പറയും .
ഇനിയെന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ
എന്റെ മിഴികൾ തൊടിയിൽ  പൂത്ത
ഇലഞ്ഞിയിൽ ചെന്ന് തൊട്ട് തിരിച്ചു വരും.
നിന്റെ വിരലുകൾ റ്റി വി യിലെ
ന്യൂസ്‌ ചാനലുകൾ മാറ്റുന്ന തിരക്കിലും.
അവസാനം ..
സാരിത്തുമ്പ് കൈവിരലിൽ 
തെരുതെരെ ചുറ്റി
എന്റെ ഒരു തിരിച്ചു പോക്കുണ്ട്
അടുക്കളയിലേക്കു.

അവിടെ എന്റെ പരിഭവങ്ങൾ
ഓവ് ചാലിലൂടെ പാത്രങ്ങൾ -
കഴുകിയ വെള്ളത്തിനൊപ്പം
തമ്മിൽ തഴുകി ഒഴുകിതീരും.

എന്റെ -
കൊച്ചു കൊച്ചു വർത്തമാനങ്ങൾ
അടുപ്പിൽ കഞ്ഞിക്കൊപ്പം വെട്ടിതിളക്കും.

എന്റെ -
പറഞ്ഞു തീരാ മോഹങ്ങൾ
അരിഞ്ഞു വെച്ച പച്ചക്കറികൾ കൊപ്പം
സാമ്പാറിന് രുചിപകരും .
*****************************************

മീര

എന്റെ ധ്യാനങ്ങളുടെ രാജകുമാരൻ
പകൽ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും
എന്നിലേക്കെത്തുന്നവൻ
പുൽമെത്തകളുടെ താഴ്വാരങ്ങളെ
മുളങ്കുഴൽ നാദത്താൽ ഉണർത്തുന്നവൻ
നീല വർണ്ണ കരാന്ഗുലികളാൽ  
എന്നെ സങ്കല്പ്പ യമുനയിൽ
നീരാട്ടുന്നവൻ .
എന്നിലെ ദുഃഖങ്ങളെ
പെയ്തിറക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം
എന്റെ വീണ കമ്പികളിലൂടെ
ഒഴുകി വരുന്നവൻ
പിൻകഴുത്തിൽ നിശ്വാസമായ്‌
എന്നെ കോരിത്തരിപ്പിക്കുന്നവൻ
ഉടലിൻ ചന്ദനഗന്ധമെൻ
ശ്വാസങ്ങളിൽ പകരുന്നവൻ
സത്യവും മിഥ്യയും അതിന്റെ
അന്തരങ്ങളും  മറച്ചെന്നെ -
ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നവൻ
എന്റെ കണ്ണൻ
ഈ മീരയുടെ -
മോഹന കൃഷ്ണൻ .

പ്രണയത്തിൻ പവിഴമല്ലി

പോകുവനേറെയെൻ മനം കൊതിപ്പതെന്നാലും
പറയുവാനാകുന്നില്ല നിന്നൊടെൻ യാത്രാമൊഴികൾ
തിരിഞ്ഞു നോക്കി തടഞ്ഞു പോകും പാദങ്ങളും
തിരിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു വിഫലമാം ഹൃദയവും
ഒഴിഞ്ഞു തീരാ കണ്ണീരും ഈ ഗദ്ഗദങ്ങളും
പൊഴിഞ്ഞു വീണയീ പ്രണയത്തിൻ പവിഴമല്ലി പൂക്കളും

അയാൾ

അയാൾ* ആ പാലത്തിന്റെ
ചെരുവില്‍ ഇരുന്നു
ചൂണ്ടയിടുകയാണ്-
വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ.
അയാൾ മറ്റൊന്നും
തന്നെ കാണുന്നുമില്ലാ-
തന്റെ ചൂണ്ട കൊളുത്തല്ലാതെ.
സന്ധ്യ ഒഴുകി പോകുന്നതോ
ഇരുട്ട് വരുന്നതോ-
അറിയുന്നില്ല.
അനങ്ങുന്ന ചൂണ്ട കൊളുത്താണ്
കണ്ണിൽ.
അങ്ങേ കരയിൽ
നഗരത്തിനെ ഹർത്താലിന്റെ
ഇരുട്ടു മൂടിയതും,
നിമിഷങ്ങൾകുള്ളിൽ  
വിജനത വരിച്ചതും
അറിയുന്നില്ല.
ഒരു കടാരമുനയിൽ
പിടഞ്ഞൊടുങ്ങിയ  ആ -
ബൈക്ക് കാരനേയും
അയാൾ കണ്ടിട്ടില്ല.
ആ സമയം കിട്ടാൻ പോകുന്ന
മുഴുത്ത  മീനിന്റെ
സ്വപ്നങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു അയാൾ.
അനേകം പന്തങ്ങളുടെ
വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും
പിടഞ്ഞോടുന്ന നിസഹയതയെയും
അയാൾ ശ്രെദ്ദിച്ചില്ല.
അപ്പോൾ അയാൾ
കൊണ്ട് ചെല്ലുന്ന മീനിനെ
മുളക് പുരട്ടുന്ന മകളെയും-
അവളുടെ ചിരിയെയും
മനക്കണ്ണിൽ കണ്ടു
പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു .
പാലത്തിന്റെ കൈവരികളിൽ
നിന്നൊരു കരച്ചിൽ
പുഴയിലേക്ക് വീഴുന്നതോ,
അനാഥമായ ഒരു ചെരുപ്പ്
തന്റെ ഇണചെരുപ്പിനെ
തേടുന്നതോ അയാൾ
അറിയുന്നില്ല.
അപ്പോളും അയാൾ
ചൂണ്ടയിടുകയാണ് .
കഴിഞ്ഞ മാസം താൻ
വാങ്ങികൊടുത്ത
ചെരുപ്പാണ്
ഒഴുക്കിൽ തന്റെ ചൂണ്ടയിൽ
തട്ടുന്നതെന്നും അയാൾ
കണ്ടില്ല.
അപ്പോളും അയാൾ
ചൂണ്ടയിടുകയായിരുന്നു.
ഓളങ്ങളിലെ  അനക്കങ്ങളിലേക്ക്
കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു
ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും കാണാൻ
കൂട്ടാക്കാതെ .
-----------------------------------------------
* ഈ " അയാൾ " ഞാനാകാം , നീയാകാം , ചിലപ്പോൾ ഈ സമൂഹവുമാകാം .

കാലൻ കുട

ഞാൻ ഒത്തിരി നോക്കീർന്നു കണ്ടില്ല
എന്നോട് വഴക്കിട്ടിട്ടാകും ന്നാ കരുതിയെ
എപ്പോഴും പോലെ -
എവിടേലും ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടാകുംന്നും -
ഇന്ന് ഞാൻ മിണ്ടാൻ വരുന്നില്ലാന്നും
ഉറപ്പിച്ചു .
പിന്നേം കാണാതായപ്പോ
മനസ്സ് പിടക്കാൻ തുടങ്ങി
എന്നാലും ഇത്രേം നേരം കാണാതിരിക്കുമോ
ന്നാ അന്വേഷിച്ചൊന്നു പോകാൻ
ഇറമ്പത്തുന്നു ന്റെ കാലൻകുടയ്ക്
കൈയെത്തിയപ്പോളല്ലേ
മനസിലായെ , ന്റെ കുടേ
കാണാതായത് നിന്നെ ആണെന്ന് ...

സമാന്തര പാളങ്ങൾ

എനിക്കും നിനക്കും
ഇടയിലെ അതിരുകൾ
നിന്റെ മൌനത്തിന്റെ
മതിലുകളാൽ
വലുതായ് കൊണ്ടിരുന്നു
അടുക്കും തോറും എന്നിൽ നിന്നും
അകന്നു പോയ്കോണ്ടിരുന്ന
നിന്റെ ചിന്തകൾ
എന്നെ സമാന്തര
പാളങ്ങളെ ഓർമിപ്പിച്ചു
നമ്മുടെ ജീവിതം പോലെ
നീണ്ടു നീണ്ട് പോകുന്നവ
ഒരു തീവണ്ടിയുടെ താളത്തിനും
പ്രണയം വിടർത്താനാവാത്തവ

 ഇന്നെന്റെ നെടുവീർപ്പുകൾ
മാത്രം ഇവയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു
നിശബ്ദമായ് ..
എന്നിൽ ഉറഞ്ഞു പോയ
നിന്നെ തേടി
ഇന്നെന്നിൽ നിന്നോരുറവ
ഉരുവാകും.
എന്റെ പ്രണയത്തിൽ
ചുവന്നത് 
അത് നിന്റെ പാദങ്ങളെ
തഴുകിയെത്തും
അതിന്റെ നനവിൽ
എന്നെ നീ തിരിച്ചറിയുമെന്ന്
ഞാൻവ്യഥാ മോഹിക്കുന്നു  .

ഇതെന്റെ പ്രാർത്ഥന മാത്രം .

ആളുന്ന അഗ്നിയിൽ
ഉള്ളവും മാംസവും
വെന്തുരുകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ
എനിക്ക് കരയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ കരച്ചിൽ മറ്റനേകം
കരച്ചിലുകളുമായ് 
എവിടെയോ കുടുങ്ങി പോയിരുന്നു.
എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു
മുന്നേറുന്ന ആ ചുവന്ന
നീരാളി കൈകളിൽ നിന്ന്
ഓടി രക്ഷപെടണമെന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.
സാധിച്ചില്ല കാരണം,
എന്റെ കാലുകളിൽ
നിങ്ങൾ കുരുക്കിയ വള്ളികൾ
എല്ലാം മുറുകിപോയിരുന്നു.
നിങ്ങളുടെ മരവിച്ച
മനസ്സാക്ഷിക്കും അപ്പുറമായിരുന്നു
എന്റെ കണ്ണിലെ കാഴ്ചകൾ.
മുന്നിൽ പിടഞ്ഞു വീണൊടുങ്ങുന്ന
എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ
ഒരു ചില്ല തണലാൽ പോലും
ചേർത്തു പിടിക്കാനാകാതെ
എരിയുന്ന എന്റെ നൊമ്പരം
അത് നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളി-
ലെങ്ങുമില്ലായിരുന്നു . 

എന്റെ വീട്,
എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ,
എന്റെ കൂട്ടാളികൾ,
എന്റെ അസ്തിത്വം,
എന്റെ എല്ലാം നിങ്ങൾ
കവർന്നെടുത്തഗ്നിയാൽ .
എന്തിനു വേണ്ടി ?
ആർക്കുവേണ്ടി ?

ഇനിയുള്ള നിങ്ങളുടെ രാത്രികൾ
ഞങ്ങളുടെ രോദനങ്ങളുടെ
ദുസ്വപ്നങ്ങളിൽ
ഞെട്ടിയുണരാതിരിക്കട്ടെ .
ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ തീ
നിങ്ങളെ ഉരുക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ
നിങ്ങളുടെ ദൈവങ്ങൾ ഒന്നുമേ 
ചെവി പൊത്താതിരിക്കട്ടെ .
ഇതെന്റെ പ്രാർത്ഥന
മാത്രം .

ഞാൻ എന്ന ഞാൻ

അന്നൊരു  പുഴയെ കൈക്കുമ്പിളിൽ
എടുത്ത് എന്നിലെക്കൊഴുക്കി
അഹങ്കാരം .
വിരലുകൾക്കിടയിലൂടത്
ചോർന്നു പോകുമെന്നറിയാതെ.

*******************************

പിന്നെ ഉള്ളറകളിലേക്ക്
ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ  ഒരു വേര്
തന്റെ മരത്തിനെ അന്വേഷിക്കുന്നപോലെ
എന്നിലെ എന്നെ തിരഞ്ഞൊരു -
യാത്ര , അന്തമില്ലാതെ

********************************

ഇന്ന് ഞാൻ അതൃപ്തനായ കാറ്റു പോലെ
മരങ്ങളായ മരങ്ങളുടെയെല്ലാം
തല തല്ലി പറിച്ചിട്ടു ഒടുക്കം
എന്നിലേക്ക്‌ തന്നെയൊരു മടക്കം